Estes tempos axitados pola crise, van relanzando a idea da volta á
sociedade de clases.
O poder do capital -como cadal, esa pandemia universal, amoral e
viciosa-, ven sendo o poder dos que o teñen. E ese poder real do
carto (tanto tes - tanto vales), vai impoñendo aos poucos, por
inercia histórica, a sociedade clasista. España, nesta hora,
camiña cara atrás no tempo. No albor, preséntasenos a volta á
sociedade estatrificada: Monarquía, (Clero, Nobreza) Burguesía e
Plebe.
E foi nesa dominante universal do mercado financieiro, onde se
acomodou unha crise que, á volta do tempo, revelouse coma unha magna
estrataxema global do sistema capitalista para reorganizar a riqueza.
É palmario que nos últimos tempos -antes da “caída
económica”-, fluía o carto con certa solvencia entre as clases
medias e baixas, o que esvarecía a imaxinaria liña que separa ás clases sociais. Emporiso, foi na estadía da
crise financieira cando os (plebeos) traballadores, que parecía que
ían ben surtidos na vida (albanéis, fontaneiros, pintores,
carpinteiros, tendeiros... “currantes” en xeral), empezaron a
caer coma moscas atrapadas no sistema de créditos e capitais
deseñado polos banqueiros burgueses en complicidade coa lexislación
permisiva dos gobernantes (a nova nobreza).
Eso foi ó que chamaron CRISE... Mais non foi unha crise... cando
menos non foi unha crise global que afectara a todos os estratos da sociedade. Foi/é outra
cousa. Porque durante estes anos de “crise”, namentras as clases
medias ían perdendo riqueza e converténdose sen remedio en plebe,
aumentaron -nembargantes- o número de ricos (burguesía) que, a
pesares da situación ecomómica, cada vez son máis ricos máis ricos
Tamén son inxentes os exemplos que durante este período de
“crise” se sucederon, e que amosan de xeito palmario
o saqueo ás clases medias. Exemplos que reinciden, asemade, no
fortalecemento das clases poderosas. A saber: Reducción nos salarios (beneficio para o empresario), a institución de taxas xudiciais (beneficio para os demandados ricos), copagos farmacéuticos, recurtes a eito no gasto público baixo o paraugas do déficit (beneficio do sector privado)... vs rescates aos bancos/banqueiros ou a amnistía fiscal.
Nesta situación de rara crise na que, efectivamente aumentan os
pobres, pero os ricos son máis ricos, prodúcese -necesariamente, ou
consecuentemente- unha significada fenda na sociedade, o que nos leva
a unha vertebración pronunciada das clases sociais.
Denantes da operación “crise”, a sociedade levaba a forma dun
monte; Era dificil subir á cima, pero bastaban as pernas, o esforzo
persoal e a capacidade de sufrimento para chegar arriba. Agora, tras
deste período, a burguesía poderosa (os grandes empresarios e
poderes fácticos que detentan a riqueza) e a nobreza (os políticos
con poder), foron resquebraxando ese monte. Fixeron fallas e quedou
feito chanzos. Seguirá sendo posible subir, pero haberá que mercar
esqueiras. Quen teña cartos.
É por iso que, cando a situación para o cidadán medio é
cada vez máis comprometida e agónica, din que España saíu da crise. Porque a
“crise” é un disfraz. Un veo para voltar á sociedade clasista.
Nese sentido, é evidente que a “crise” vai concluíndo: O
clasismo está pronto a consolidarse.
