A España grotesca

Resúltame dolorosa e dramática a paupérrima imaxe do ministro de exteriores de España J. M. García-Margallo na bancada da Asamblea da ONU aplaudindo -como se lle deran as olimpiadas- a incursión -de novo-, de España no Consello de Seguridade da ONU por dous aniños.

Logo dixo que España era unha gran nación... O que me lembrou a aquel capítulo do irregular -pero moi entretido- serial intitulado Game of Thrones, onde o rapaz que intrepreta ó Rei, perante dun desaire que non lembro, berraba reivindicando respeto, polo feito simple de que el era o Rei, contestándolle o seu avó, que un Rei de certo nunca precisa dicir que é o Rei.

É de supoñer que os membros permanentes do arcaico Consello de Seguridade, autoerixidos pola forza bélica en xendarmes do mundo, estarán tan acostumados a este tipo de cómicas -por insignificantes- celebracións, que nin miran para elas.

O mito é un muro insondábel

O mito histórico das dúas Españas semella un muro insondábel. Longo como a eternidade, alto coma o universo. Un mito ou ficción secular que espande ó ar dos seus lados unha brétema invisíbel de pensamentos opostos e fondamente enfrentados.

Dúas Españas/dous tipos de españois. Dúas ópticas de España, dous pensamentos de España. Pero cando un pensamento non vai razonado, non é pensamento.

Sucede que nas dúas Españas non se discute ou opina según un pensamento -porque non existe- senón según o lado do muro invisíbel do mito no que a potencia in/opinante se sitúe. Non hai máis cuestión. Os asuntos sucédense e aparecen no debate, e xa a afiliación no muro/mito determina a postura. É moi sinxelo. Deixarte levar pola oposición simple coma un dogma de fé; Contra Satanás non cabe razón. Do maligno, nada bo.

E vai que foron as dignas marchas pola dignidade que confluiron logo en Madrid. E foron necesarias. E foron exitosas. E foi que despois, uns marrulleiros delincuentes camufláronse de reivindicantes e fixeron camiño a pedradas artellando unha triste noite de guerrilla sanguinaria. Os que alí se manifestaron, son dignos de todo respeto e admiración. Os que alí combateron, non son demócratas e prodúcenme repulsión.

Pero o muro/mito das dúas Españas sembra a brétema (in)pensante no tempo longo que ven despois; Non hai cuestión. Non hai reflexión. O mito vertebra a opinión:

E uns zarrapican con manipulación a magnífica mostra de dignidade da Marcha (digna, solidaria e moi humana) que pedía para a sociedade o que lle corresponde á sociedade. Namentras outros zarrapican protexendo ós delincuentes agresivos -profesionais do disturbio- asumindo, xa que logo, coma propios da Marcha tales actos dementes.

Nin uns nin outros merecen atención racional.

O monte falido (fallado)

Estes tempos axitados pola crise, van relanzando a idea da volta á sociedade de clases.

O poder do capital -como cadal, esa pandemia universal, amoral e viciosa-, ven sendo o poder dos que o teñen. E ese poder real do carto (tanto tes - tanto vales), vai impoñendo aos poucos, por inercia histórica, a sociedade clasista. España, nesta hora, camiña cara atrás no tempo. No albor, preséntasenos a volta á sociedade estatrificada: Monarquía, (Clero, Nobreza) Burguesía e Plebe.

E foi nesa dominante universal do mercado financieiro, onde se acomodou unha crise que, á volta do tempo, revelouse coma unha magna estrataxema global do sistema capitalista para reorganizar a riqueza.

É palmario que nos últimos tempos -antes da “caída económica”-, fluía o carto con certa solvencia entre as clases medias e baixas, o que esvarecía a imaxinaria liña que separa ás clases sociais. Emporiso, foi na estadía da crise financieira cando os (plebeos) traballadores, que parecía que ían ben surtidos na vida (albanéis, fontaneiros, pintores, carpinteiros, tendeiros... “currantes” en xeral), empezaron a caer coma moscas atrapadas no sistema de créditos e capitais deseñado polos banqueiros burgueses en complicidade coa lexislación permisiva dos gobernantes (a nova nobreza).

Eso foi ó que chamaron CRISE... Mais non foi unha crise... cando menos non foi unha crise global que afectara a todos os estratos da sociedade. Foi/é outra cousa. Porque durante estes anos de “crise”, namentras as clases medias ían perdendo riqueza e converténdose sen remedio en plebe, aumentaron -nembargantes- o número de ricos (burguesía) que, a pesares da situación ecomómica, cada vez son máis ricos máis ricos

.- El número de ricos en España creció un 5,4% el año pasado (El País, 18/06/2013)

Tamén son inxentes os exemplos que durante este período de “crise” se sucederon, e que amosan de xeito palmario o saqueo ás clases medias. Exemplos que reinciden, asemade, no fortalecemento das clases poderosas. A saber: Reducción nos salarios (beneficio para o empresario), a institución de taxas xudiciais (beneficio para os demandados ricos), copagos farmacéuticos, recurtes a eito no gasto público baixo o paraugas do déficit (beneficio do sector privado)... vs rescates aos bancos/banqueiros ou a amnistía fiscal.

Nesta situación de rara crise na que, efectivamente aumentan os pobres, pero os ricos son máis ricos, prodúcese -necesariamente, ou consecuentemente- unha significada fenda na sociedade, o que nos leva a unha vertebración pronunciada das clases sociais.

Denantes da operación “crise”, a sociedade levaba a forma dun monte; Era dificil subir á cima, pero bastaban as pernas, o esforzo persoal e a capacidade de sufrimento para chegar arriba. Agora, tras deste período, a burguesía poderosa (os grandes empresarios e poderes fácticos que detentan a riqueza) e a nobreza (os políticos con poder), foron resquebraxando ese monte. Fixeron fallas e quedou feito chanzos. Seguirá sendo posible subir, pero haberá que mercar esqueiras. Quen teña cartos.

É por iso que, cando a situación para o cidadán medio é cada vez máis comprometida e agónica, din que España saíu da crise. Porque a “crise” é un disfraz. Un veo para voltar á sociedade clasista. Nese sentido, é evidente que a “crise” vai concluíndo: O clasismo está pronto a consolidarse.

O desfile

O ímpetu insurrecto da revolta necesaria, volta vulgar ao pouco de nacer. Pasa porque a rabia pode máis que a razón -nese primeiro albor-, e a codia insurxente que contén a sabia, é moi grosa e impermeábel.

Nesa queda que lle toca á infanta perante da xustiza, danse as circunstancias perfectas para medir a dimensión seria da indignación que, ó socaire da multitude ociosa ou curiosa, medra nas ganas de ver un desfile que nada dá. Sen beneficio real para a sociedade, algúns parecen entender que o trunfo da xustiza pasa por aí.

A min, que non son monárquico, non me interesa nadiña a andaina da infanta. Incluso paréceme que o desfile-espectáculo tense que evitar. Emporiso, esa arcana costume de recrearse na humillación do semellante é moi propia da humanidade. A historia -e a literatura- ofrecen moitos exemplos.

Polo de pronto, sabemos que a filla do que lle din Rei vai ir a falarlle ao xuíz. Con iso, até máis ver, eu vou servido.