O desfile

O ímpetu insurrecto da revolta necesaria, volta vulgar ao pouco de nacer. Pasa porque a rabia pode máis que a razón -nese primeiro albor-, e a codia insurxente que contén a sabia, é moi grosa e impermeábel.

Nesa queda que lle toca á infanta perante da xustiza, danse as circunstancias perfectas para medir a dimensión seria da indignación que, ó socaire da multitude ociosa ou curiosa, medra nas ganas de ver un desfile que nada dá. Sen beneficio real para a sociedade, algúns parecen entender que o trunfo da xustiza pasa por aí.

A min, que non son monárquico, non me interesa nadiña a andaina da infanta. Incluso paréceme que o desfile-espectáculo tense que evitar. Emporiso, esa arcana costume de recrearse na humillación do semellante é moi propia da humanidade. A historia -e a literatura- ofrecen moitos exemplos.

Polo de pronto, sabemos que a filla do que lle din Rei vai ir a falarlle ao xuíz. Con iso, até máis ver, eu vou servido.