O mito é un muro insondábel

O mito histórico das dúas Españas semella un muro insondábel. Longo como a eternidade, alto coma o universo. Un mito ou ficción secular que espande ó ar dos seus lados unha brétema invisíbel de pensamentos opostos e fondamente enfrentados.

Dúas Españas/dous tipos de españois. Dúas ópticas de España, dous pensamentos de España. Pero cando un pensamento non vai razonado, non é pensamento.

Sucede que nas dúas Españas non se discute ou opina según un pensamento -porque non existe- senón según o lado do muro invisíbel do mito no que a potencia in/opinante se sitúe. Non hai máis cuestión. Os asuntos sucédense e aparecen no debate, e xa a afiliación no muro/mito determina a postura. É moi sinxelo. Deixarte levar pola oposición simple coma un dogma de fé; Contra Satanás non cabe razón. Do maligno, nada bo.

E vai que foron as dignas marchas pola dignidade que confluiron logo en Madrid. E foron necesarias. E foron exitosas. E foi que despois, uns marrulleiros delincuentes camufláronse de reivindicantes e fixeron camiño a pedradas artellando unha triste noite de guerrilla sanguinaria. Os que alí se manifestaron, son dignos de todo respeto e admiración. Os que alí combateron, non son demócratas e prodúcenme repulsión.

Pero o muro/mito das dúas Españas sembra a brétema (in)pensante no tempo longo que ven despois; Non hai cuestión. Non hai reflexión. O mito vertebra a opinión:

E uns zarrapican con manipulación a magnífica mostra de dignidade da Marcha (digna, solidaria e moi humana) que pedía para a sociedade o que lle corresponde á sociedade. Namentras outros zarrapican protexendo ós delincuentes agresivos -profesionais do disturbio- asumindo, xa que logo, coma propios da Marcha tales actos dementes.

Nin uns nin outros merecen atención racional.