Supón un esforzo, que non me apetece, ter que facer creto no
asunto lexislativo da transparencia e a loita motu proprio
contra a corrupción. Paréceme moi lóxica a inclinación a pensar
que aqueles que demostran que non son quen de manterse no poder sen
acadar algún xeito de beneficio (ou, no seu defecto, de calar e non
amosar belixerancia contra os devanditos réditos), queiran ir polo
sendeiro formal de autoimporse trabas que lle impidan beneficiarse no
futuro das lagoas normativas que eles mesmo descubren para encher o
peto.
Na vista dos defectos do sistema, e de que algúns deles -peixes
grosos-, están sendo investigados, inclínome a pensar que as
reformas levan máis razón en perfilar a evasión, que en evitala.
Neste sentido interpreto as declaracións últimas do presidente do
Tribunal Superior de Xustiza de Madrid, D. Francisco Javier Vieira
Morante, que ben de proclamar ós ventos de opinión, a panacea
duns tribunais especializados nestes delitos de corrupción.
O mesmo que unha enfermidade é máis doada de controlar canto
máis localizábel apareza, un tribunal ad hoc antóllaseme, a priori, moito máis fácil de controlar polos poderes fácticos interesados,
que o xuíz competente do turno. Primeiro producimos o órgano. Xa
despois, co tempo, imos perfilando. Nada novo baixo o sol.
Non mola.
Nembargantes, aínda me gustan
menos as declaracións do Fiscal Superior de Madrid (tamén de
Madrid) D. Manuel Moix
Blázquez, cando di que
tales delitos de corrupción, ademáis de ser xulgados por tribunais
ad hoc, deberían de
ser previamente instruídos polos representantes do incorruptible
(a cursiva é miña) Ministerio Público. Máis focalización. Tocada
(non para o romántico) e perenne.
Non mola nada.
Iso sí, todo elo vai ser vendido
no comercio da opinión, coma unha necesaria renovación do obsoleto sistema procesal e polo lexislador, coma un gran esforzo de autolimitación
e autocontrol.
No hay comentarios:
Publicar un comentario