O meu Nadal agnóstico

Na cuestión do nadal hai cristiáns meticóns, algúns amigos, que teiman en chafarnos estas festas de bos papares, beberes e folgares aos que conscientemente somos ateos, agnósticos ou incrédulos. As retóricas destes meus amigos católicos baseánse na tradición devota do asunto, e o fan, certamente, sen maldade algunha, e algúns ata con espíritu dogmático, e inciden na incoherencia palmaria de que un ateo celebre estas datas de nadal: Celebración cristián do nacemento de Xesús, o fillo de Deus.

E son eu Ateo. Non creo en deidade algunha. Emporiso, afirmo sen ruborizarme que podo celebrar a festa do nadal con máis lóxica e rigor que os meus benqueridos amigos cristiáns... E mesmo convencelos de que, se celebramos o nadal nesta data, o fillo de Deus non debería ser Xesús de Nazaret.

I é que nestes tempos de sabeduría, xa todos entendemos que Xesús, o fillo de Xosé o carpinteiro e María a virxe, non naceu en realidade un 25 de decembro. O asunto do nadal referido a Xesucristo, ven dado porque a relixión cristián apropiouse desta data para cristianizar o paganismo festeiro do solsticio de inverno. E fixérono ben, abofé, pero é claro que os cristiáns non poden celebrar o nadal, do latín “nativĭtas” (natividade), porque Jesús non naceu nesa data.

Porén, os máis racionais incrédulos (e os cristiáns que queiran sumarse) sí podemos celebrar unha natividade concreta: A do o científico máis importante da historia, que sí que naceu un 25 de decembro. Isacc Newton.

Así é que cando me din tal, eu digo que celebro o nadal na honra de Isaac Newton, que non só naceu un 25 de decembro, senón que ademáis escribíu a que podemos dicirlle “Biblia da ciencia”: O Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica (PRINCIPIA), magna obra que explica as leis que rexen o universo... Ese mesmo universo que según os relixiosos, creou Deus.

Como eu tamén gusto da mística, dame que pensar o feito de que os nomes de Isaac Newton e Jesús (Iesus) de Nazaret compartan as mesmas iniciais en latín (I.N.), e tamén en Hebreo (Isaac = Yishaq'el) (Xesús= Yoshua) o pode valer aos crentes para que se fagan unha pregunta ¿E se Deus renovou a mensaxe nos tempos nos que a ciencia ía zampando terreo á teoloxía? ¿E se o novo enviado de Deus fora Isaac Newton?... ¿Será o nacemento de Newton nesa data, e mesmo a sorte da mazá (novamente...Deus e a mazá) na testa coma orixe conceptual do seu PRINCIPIA, unha gran broma de Deus?... I é que Isaac en hebreo significa “Aquel co que ríe Deus”.

Neste sentido relixioso da vida de Newton, hai que resaltar unha rara circunstancia. A pesar de que a relixión e a ciencia semellan enfrentadas na súa búsqueda da orixe de TODO, resulta certamente estraño que Newton fora tamén un científico fondamente relixioso, e que mesmo deixara varios tratados de carácter teolóxico. ¿A nova Palabra de Deus?...

Sexa como sexa, Isaac Newton foi tan xenial, que permite que crentes e ateos podamos celebrar estas festas mantendo a coherencia.

¡Bo Nadal a todos!

Despois de Altamira, todo é decadencia

Din que dixo Picasso, con sorna e animosamente crítico. 

Nesa senda na que o pensamento arbitrariamente escolle os remansos, o meu levoume ata aí ó mirar a fotografía esta. Deuse nos funerais na honra de Nelson Mandela. 

O sensacionalismo mediático vai polo camiño de interpretar a estampa dende o prisma máis rosa. Historia de celos inconfesábeis. Eu prefiro pensar que se trata dun exemplo de educación e saber estar. 

¡Michelle Presidenta!

Xa se lle deras no cocote a esa tríada de bobos...

As taxas xudiciais como forza coactiva da Administración Pública

Hoxe lin esta nova intitulada “Os asuntos ingresados na orde contencioso-administrativo descenderon un 22,9 por cento, coincidindo coa entrada en vigor da nova Lei de taxas”

A Lei de Taxas, panacea para Administración Pública, que namáis ten que desestimar os recursos administrativos que non lle interesen -case sempre mediante a figura do "silencio..."- coa mala idea de que as taxas exerzan de singular forza coactiva que venza á teima de condena dos administrados, e que finalmente desistan de acudir ós xulgados do contencioso-administrativo a demandar á Administración.

Emporiso, o administrado -paradóxico eufemismo-, teimudo na loita polos seus dereitos, antes de solicitar xustiza ó xuiz terá que pasar por caixa e pagar as taxas. E canto máis grave sexa o mal que a Administración lle causou, peor; A taxa a pagar está íntimamente relacionada coa cuantía do procedemento. Porén, a taxa será máis elevada canto maior sexa o prexuízo -a maior prexuízo, maior cuantía- derivado do mal funcionamento da Administración.

Link para o cálculo de taxas

Moitos, como relaciona a nova, quedan xa no camiño por mor destas taxas “clasistas”. 

E a Administración libre de toda culpa.

Un abuso.

O auto- sospeitoso

Supón un esforzo, que non me apetece, ter que facer creto no asunto lexislativo da transparencia e a loita motu proprio contra a corrupción. Paréceme moi lóxica a inclinación a pensar que aqueles que demostran que non son quen de manterse no poder sen acadar algún xeito de beneficio (ou, no seu defecto, de calar e non amosar belixerancia contra os devanditos réditos), queiran ir polo sendeiro formal de autoimporse trabas que lle impidan beneficiarse no futuro das lagoas normativas que eles mesmo descubren para encher o peto.

Na vista dos defectos do sistema, e de que algúns deles -peixes grosos-, están sendo investigados, inclínome a pensar que as reformas levan máis razón en perfilar a evasión, que en evitala. Neste sentido interpreto as declaracións últimas do presidente do Tribunal Superior de Xustiza de Madrid, D. Francisco Javier Vieira Morante, que ben de proclamar ós ventos de opinión, a panacea duns tribunais especializados nestes delitos de corrupción.

O mesmo que unha enfermidade é máis doada de controlar canto máis localizábel apareza, un tribunal ad hoc antóllaseme, a priori, moito máis fácil de controlar polos poderes fácticos interesados, que o xuíz competente do turno. Primeiro producimos o órgano. Xa despois, co tempo, imos perfilando. Nada novo baixo o sol.

Non mola.

Nembargantes, aínda me gustan menos as declaracións do Fiscal Superior de Madrid (tamén de Madrid) D. Manuel Moix Blázquez, cando di que tales delitos de corrupción, ademáis de ser xulgados por tribunais ad hoc, deberían de ser previamente instruídos polos representantes do incorruptible (a cursiva é miña) Ministerio Público. Máis focalización. Tocada (non para o romántico) e perenne.

Non mola nada.

Iso sí, todo elo vai ser vendido no comercio da opinión, coma unha necesaria renovación do obsoleto sistema procesal e polo lexislador, coma un gran esforzo de autolimitación e autocontrol.

Otra fiesta nacional. Arte y Tradición II

¡Venga el toro de la Vega! Porque lo veo metido en una batalla que se encuentra sin buscarla, luchando bravo -bravo- por mantenerse vivo, agonizando entre la muchedumbre sudorosa e impensante -la masa no piensa-, y me genera mucha más empatía -la única- que la de los otros -congéneres- de punta en lanza y panza en la cabeza. Eses otros. Aquellos. A los que no les deseo bien alguno durante la vergüenza. Un accidental embate, si acaso.

Algo raro pasa cuando un toro es más reflejo de una persona que unas personas. Incluso aisladas en su singularidad.

Otra fiesta nacional. Arte y Tradición

La gallardía, el valor y la cultura. Arte y Tradición. Fiesta Nacional de una nación cualquiera. Expresión festiva de la vida y de la muerte. El caballo se cría en el campo, bravo y salvaje. De este modo se preserva el ecosistema y se fomenta el cuidado de la biodiversidad de su hábitat en las montañas. Secundariamente, porque primero es expresión artística, el factor económico hace de la fiesta nacional un valor añadido en la creación de puestos de trabajo. El caballo, después de luchar con vigor por su vida y enfrentarse con valentía al hombre, muere con honor en el ruedo. La plaza es un tumulto de gentío abrumado por el atávico espectáculo que presencia. Es una sangrienta pero  sublime danza. Se festeja así el triunfo de la vida sobre la muerte. ARTE.

Lo justo es necesario

 Un equipo médico ha desviralizado el cuerpo de un niño con VIH. Hoy leí la noticia.

A pesar de que son las investigaciones como ésta las que benefician a la humanidad, es palmario que en muy pocas ocasiones los investigadores aparecen en los medios, y sólo determinados logros extremos en el mundo de la ciencia merecen -normalmente- atención mediática y global. El resto de los días son estériles. Hay que bombear para captar atención.

Hoy también conocí quiénes son las personas más ricas del mundo según la revista Forbes. Los tres primeros son afamados empresarios (Los nombres son indiferentes); de las comunicaciones, de la informática y de la industria textil. Las siguientes fortunas de la lista van en esa misma línea y pertenecen a lucrativos hombres y mujeres de negocio (líderes de bancos, y empresas como Telecom, H&M, LÓreal...), y también a personajes que dedican su vida al mundo del entretenimiento (Jennifer López, Justin Bieber, Lady Gaga...).

 Por ahí que refiero ahora la más famosa definición de Justicia, que se le atribuye al jurista romano Ulpiano, y  que se resume en el principio: "Dar a cada uno lo suyo". Así entonces, los que más hagan por la humanidad, también deberían ser los que más beneficio obtengan de ella.

 Desde los tiempos de Ulpiano han pasado muchos siglos. La definición sigue siendo válida. ¡Ya si hubiera Justicia...!