Hoxe lin esta nova intitulada “Os asuntos ingresados na orde contencioso-administrativo descenderon un 22,9 por cento, coincidindo coa entrada en vigor da nova Lei de taxas”
A Lei de Taxas, panacea para Administración Pública, que
namáis ten que desestimar os recursos administrativos que non lle interesen -case
sempre mediante a figura do "silencio..."- coa mala idea de que as taxas exerzan de singular forza coactiva que venza á teima de condena dos administrados, e que finalmente desistan de acudir ós xulgados do contencioso-administrativo a demandar á Administración.
Emporiso, o administrado -paradóxico eufemismo-, teimudo na loita polos seus dereitos, antes de solicitar xustiza
ó xuiz terá que pasar por caixa e pagar as taxas. E canto máis grave sexa o mal que a Administración lle
causou, peor; A taxa a pagar está íntimamente relacionada coa cuantía do
procedemento. Porén, a taxa será máis elevada canto maior sexa o
prexuízo -a maior prexuízo, maior cuantía- derivado do mal
funcionamento da Administración.
Moitos, como relaciona a nova, quedan xa no camiño por mor destas
taxas “clasistas”.
E a Administración libre de toda culpa.
Un abuso.






