martes, 10 de diciembre de 2013

Despois de Altamira, todo é decadencia

Din que dixo Picasso, con sorna e animosamente crítico. 

Nesa senda na que o pensamento arbitrariamente escolle os remansos, o meu levoume ata aí ó mirar a fotografía esta. Deuse nos funerais na honra de Nelson Mandela. 


O sensacionalismo mediático vai polo camiño de interpretar a estampa dende o prisma máis rosa. Historia de celos inconfesábeis. Eu prefiro pensar que se trata dun exemplo de educación e saber estar. 

¡Michelle Presidenta!

Xa se lle deras no cocote a esa tríada de bobos...

lunes, 7 de octubre de 2013

As taxas xudiciais como forza coactiva da Administración Pública


A Lei de Taxas, panacea para Administración Pública, que namáis ten que desestimar os recursos administrativos que non lle interesen -case sempre mediante a figura do "silencio..."- coa mala idea de que as taxas exerzan de singular forza coactiva que venza á teima de condena dos administrados, e que finalmente desistan de acudir ós xulgados do contencioso-administrativo a demandar á Administración.

Emporiso, o administrado -paradóxico eufemismo-, teimudo na loita polos seus dereitos, antes de solicitar xustiza ó xuiz terá que pasar por caixa e pagar as taxas. E canto máis grave sexa o mal que a Administración lle causou, peor; A taxa a pagar está íntimamente relacionada coa cuantía do procedemento. Porén, a taxa será máis elevada canto maior sexa o prexuízo -a maior prexuízo, maior cuantía- derivado do mal funcionamento da Administración.


Moitos, como relaciona a nova, quedan xa no camiño por mor destas taxas “clasistas”

E a Administración libre de toda culpa.

Un abuso.

miércoles, 25 de septiembre de 2013

O auto- sospeitoso


Supón un esforzo, que non me apetece, ter que facer creto no asunto lexislativo da transparencia e a loita motu proprio contra a corrupción. Paréceme moi lóxica a inclinación a pensar que aqueles que demostran que non son quen de manterse no poder sen acadar algún xeito de beneficio (ou, no seu defecto, de calar e non amosar belixerancia contra os devanditos réditos), queiran ir polo sendeiro formal de autoimporse trabas que lle impidan beneficiarse no futuro das lagoas normativas que eles mesmo descubren para encher o peto.

Na vista dos defectos do sistema, e de que algúns deles -peixes grosos-, están sendo investigados, inclínome a pensar que as reformas levan máis razón en perfilar a evasión, que en evitala. Neste sentido interpreto as declaracións últimas do presidente do Tribunal Superior de Xustiza de Madrid, D. Francisco Javier Vieira Morante, que ben de proclamar ós ventos de opinión, a panacea duns tribunais especializados nestes delitos de corrupción.

O mesmo que unha enfermidade é máis doada de controlar canto máis localizábel apareza, un tribunal ad hoc antóllaseme, a priori, moito máis fácil de controlar polos poderes fácticos interesados, que o xuíz competente do turno. Primeiro producimos o órgano. Xa despois, co tempo, imos perfilando. Nada novo baixo o sol.

Non mola.

Nembargantes, aínda me gustan menos as declaracións do Fiscal Superior de Madrid (tamén de Madrid) D. Manuel Moix Blázquez, cando di que tales delitos de corrupción, ademáis de ser xulgados por tribunais ad hoc, deberían de ser previamente instruídos polos representantes do incorruptible (a cursiva é miña) Ministerio Público. Máis focalización. Tocada (non para o romántico) e perenne.

Non mola nada.

Iso sí, todo elo vai ser vendido no comercio da opinión, coma unha necesaria renovación do obsoleto sistema procesal e polo lexislador, coma un gran esforzo de autolimitación e autocontrol.

miércoles, 18 de septiembre de 2013

Otra fiesta nacional. Arte y Tradición II

¡Venga el toro de la Vega! Porque lo veo metido en una batalla que se encuentra sin buscarla, luchando bravo -bravo- por mantenerse vivo, agonizando entre la muchedumbre sudorosa e impensante -la masa no piensa-, y me genera mucha más empatía -la única- que la de los otros -congéneres- de punta en lanza y panza en la cabeza. Eses otros. Aquellos. A los que no les deseo bien alguno durante la vergüenza. Un accidental embate, si acaso.

Algo raro pasa cuando un toro es más reflejo de una persona que unas personas. Incluso aisladas en su singularidad.

miércoles, 13 de marzo de 2013

Otra fiesta nacional. Arte y Tradición

La gallardía, el valor y la cultura. Arte y Tradición. Fiesta Nacional de una nación cualquiera. Expresión festiva de la vida y de la muerte. El caballo se cría en el campo, bravo y salvaje. De este modo se preserva el ecosistema y se fomenta el cuidado de la biodiversidad de su hábitat en las montañas. Secundariamente, porque primero es expresión artística, el factor económico hace de la fiesta nacional un valor añadido en la creación de puestos de trabajo. El caballo, después de luchar con vigor por su vida y enfrentarse con valentía al hombre, muere con honor en el ruedo. La plaza es un tumulto de gentío abrumado por el atávico espectáculo que presencia. Es una sangrienta pero  sublime danza. Se festeja así el triunfo de la vida sobre la muerte. ARTE.

lunes, 4 de marzo de 2013

Lo justo es necesario



 Un equipo médico ha desviralizado el cuerpo de un niño con VIH. Hoy leí la noticia.

A pesar de que son las investigaciones como ésta las que benefician a la humanidad, es palmario que en muy pocas ocasiones los investigadores aparecen en los medios, y sólo determinados logros extremos en el mundo de la ciencia merecen -normalmente- atención mediática y global. El resto de los días son estériles. Hay que bombear para captar atención.

Hoy también conocí quiénes son las personas más ricas del mundo según la revista Forbes. Los tres primeros son afamados empresarios (Los nombres son indiferentes); de las comunicaciones, de la informática y de la industria textil. Las siguientes fortunas de la lista van en esa misma línea y pertenecen a lucrativos hombres y mujeres de negocio (líderes de bancos, y empresas como Telecom, H&M, LÓreal...), y también a personajes que dedican su vida al mundo del entretenimiento (Jennifer López, Justin Bieber, Lady Gaga...).

 Por ahí que refiero ahora la más famosa definición de Justicia, que se le atribuye al jurista romano Ulpiano, y  que se resume en el principio: "Dar a cada uno lo suyo". Así entonces, los que más hagan por la humanidad, también deberían ser los que más beneficio obtengan de ella.

 Desde los tiempos de Ulpiano han pasado muchos siglos. La definición sigue siendo válida. ¡Ya si hubiera Justicia...!

jueves, 21 de febrero de 2013

Parlamentar con présa



Dende que tomei conciencia política fun seguidor habitual dos debates sobre o estado do Estado. No romanticismo aquel, tiña a idea de vislumbrar novas e xeitosas iniciativas que no futuro cambiaran o malo existente, polo bo esixido. Tamén de recoller discursos ben alicerzados ou aplaudir a determinados políticos de virtuosa fala. Emporiso, van alá uns anos nos que nin polo descuido entro no Congreso. Nada conservo do fervor aquel, e do debate parlamentario só clarifico a impostura.

Con todo, paradoxalmente, hai unha inquedanza que dende aqueles primeiros anos de concienciación se mantén imperturbable: A tristura fonda que me dá o feito de que Galicia non teña a posibilidade de vertebrar un discurso propio, -¡Inda con impostura caramba!- con tempo para pausas e réplicas, como teñen os vascos e os cataláns.

O mal ten que ver coas maiorías que saen das urnas nas eleccións ó Parlamento español, de cuxos resultados se deriva a posibilidade de formar grupo parlamentario propio. Galicia nunca acadou o número de escaños precisos para ter un grupo de seu no parlamento, polo que sempre tivo que discursar con présas compartidas (co nome de Coalición Galega ou de Bloque Nacionalista Galego), a través do chamado Grupo Mixto.

É por iso que sempre votei ó BNG nas escollas de diputados ó Parlamento español. Defendo que este non é, nin moito menos, un voto perdido. Porque ter voz -pausada- con obriga de ser escoitada -e contestada- no Parlamento estatal, é unha importante arma política. E non só pola palabra dita. Tamén porque contar cun grupo xeitoso de parlamentarios que miren cara Galicia, é contar cunha forza que, chegada unha concreta toma de decisión xeral, poida facer valer o seu número e negociar ou consensuar, o sentido do seu voto a cambio de singulares bondades lexislativas nos eidos que máis afecten a Galicia -pesca, agricultura, gandeiría...-. Eses intereses que, non sendo tan sequera “asunto” noutros territorios, sí sexan capitais, polas súas particularidades non compartidas polo resto da península, para a economía galega. Penso que ese grupo parlamentario propio, de cantos máis deputados mellor, axudaría moito á prosperidade de Galicia.

Os cataláns e os vascos, debate tras debate dende aqueles románticos tempos, seguen a xogar esa estupenda baza parlamentaria. Vailles moi ben, e a miña envexa -sana ou malsana-, aínda perdura.