viernes, 17 de octubre de 2014

A España grotesca

Resúltame dolorosa e dramática a paupérrima imaxe do ministro de exteriores de España J. M. García-Margallo na bancada da Asamblea da ONU aplaudindo -como se lle deran as olimpiadas- a incursión -de novo-, de España no Consello de Seguridade da ONU por dous aniños.

Logo dixo que España era unha gran nación... O que me lembrou a aquel capítulo do irregular -pero moi entretido- serial intitulado Game of Thrones, onde o rapaz que intrepreta ó Rei, perante dun desaire que non lembro, berraba reivindicando respeto, polo feito simple de que el era o Rei, contestándolle o seu avó, que un Rei de certo nunca precisa dicir que é o Rei.

É de supoñer que os membros permanentes do arcaico Consello de Seguridade, autoerixidos pola forza bélica en xendarmes do mundo, estarán tan acostumados a este tipo de cómicas -por insignificantes- celebracións, que nin miran para elas.





miércoles, 26 de marzo de 2014

O mito é un muro insondábel

O mito histórico das dúas Españas semella un muro insondábel. Longo como a eternidade, alto coma o universo. Un mito ou ficción secular que espande ó ar dos seus lados unha brétema invisíbel de pensamentos opostos e fondamente enfrentados.

Dúas Españas/dous tipos de españois. Dúas ópticas de España, dous pensamentos de España. Pero cando un pensamento non vai razonado, non é pensamento.

Sucede que nas dúas Españas non se discute ou opina según un pensamento -porque non existe- senón según o lado do muro invisíbel do mito no que a potencia in/opinante se sitúe. Non hai máis cuestión. Os asuntos sucédense e aparecen no debate, e xa a afiliación no muro/mito determina a postura. É moi sinxelo. Deixarte levar pola oposición simple coma un dogma de fé; Contra Satanás non cabe razón. Do maligno, nada bo.

E vai que foron as dignas marchas pola dignidade que confluiron logo en Madrid. E foron necesarias. E foron exitosas. E foi que despois, uns marrulleiros delincuentes camufláronse de reivindicantes e fixeron camiño a pedradas artellando unha triste noite de guerrilla sanguinaria. Os que alí se manifestaron, son dignos de todo respeto e admiración. Os que alí combateron, non son demócratas e prodúcenme repulsión.

Pero o muro/mito das dúas Españas sembra a brétema (in)pensante no tempo longo que ven despois; Non hai cuestión. Non hai reflexión. O mito vertebra a opinión:

E uns zarrapican con manipulación a magnífica mostra de dignidade da Marcha (digna, solidaria e moi humana) que pedía para a sociedade o que lle corresponde á sociedade. Namentras outros zarrapican protexendo ós delincuentes agresivos -profesionais do disturbio- asumindo, xa que logo, coma propios da Marcha tales actos dementes.

Nin uns nin outros merecen atención racional.

miércoles, 5 de febrero de 2014

O monte falido (fallado)

Estes tempos axitados pola crise, van relanzando a idea da volta á sociedade de clases.

O poder do capital -como cadal, esa pandemia universal, amoral e viciosa-, ven sendo o poder dos que o teñen. E ese poder real do carto (tanto tes - tanto vales), vai impoñendo aos poucos, por inercia histórica, a sociedade clasista. España, nesta hora, camiña cara atrás no tempo. No albor, preséntasenos a volta á sociedade estatrificada: Monarquía, (Clero, Nobreza) Burguesía e Plebe.

E foi nesa dominante universal do mercado financieiro, onde se acomodou unha crise que, á volta do tempo, revelouse coma unha magna estrataxema global do sistema capitalista para reorganizar a riqueza.

É palmario que nos últimos tempos -antes da “caída económica”-, fluía o carto con certa solvencia entre as clases medias e baixas, o que esvarecía a imaxinaria liña que separa ás clases sociais. Emporiso, foi na estadía da crise financieira cando os (plebeos) traballadores, que parecía que ían ben surtidos na vida (albanéis, fontaneiros, pintores, carpinteiros, tendeiros... “currantes” en xeral), empezaron a caer coma moscas atrapadas no sistema de créditos e capitais deseñado polos banqueiros burgueses en complicidade coa lexislación permisiva dos gobernantes (a nova nobreza).

Eso foi ó que chamaron CRISE... Mais non foi unha crise... cando menos non foi unha crise global que afectara a todos os estratos da sociedade. Foi/é outra cousa. Porque durante estes anos de “crise”, namentras as clases medias ían perdendo riqueza e converténdose sen remedio en plebe, aumentaron -nembargantes- o número de ricos (burguesía) que, a pesares da situación ecomómica, cada vez son máis ricos máis ricos
Tamén son inxentes os exemplos que durante este período de “crise” se sucederon, e que amosan de xeito palmario o saqueo ás clases medias. Exemplos que reinciden, asemade, no fortalecemento das clases poderosas. A saber: Reducción nos salarios (beneficio para o empresario), a institución de taxas xudiciais (beneficio para os demandados ricos), copagos farmacéuticos, recurtes a eito no gasto público baixo o paraugas do déficit (beneficio do sector privado)... vs rescates aos bancos/banqueiros ou a amnistía fiscal.

Nesta situación de rara crise na que, efectivamente aumentan os pobres, pero os ricos son máis ricos, prodúcese -necesariamente, ou consecuentemente- unha significada fenda na sociedade, o que nos leva a unha vertebración pronunciada das clases sociais.

Denantes da operación “crise”, a sociedade levaba a forma dun monte; Era dificil subir á cima, pero bastaban as pernas, o esforzo persoal e a capacidade de sufrimento para chegar arriba. Agora, tras deste período, a burguesía poderosa (os grandes empresarios e poderes fácticos que detentan a riqueza) e a nobreza (os políticos con poder), foron resquebraxando ese monte. Fixeron fallas e quedou feito chanzos. Seguirá sendo posible subir, pero haberá que mercar esqueiras. Quen teña cartos.

É por iso que, cando a situación para o cidadán medio é cada vez máis comprometida e agónica, din que España saíu da crise. Porque a “crise” é un disfraz. Un veo para voltar á sociedade clasista. Nese sentido, é evidente que a “crise” vai concluíndo: O clasismo está pronto a consolidarse.

viernes, 31 de enero de 2014

O desfile

O ímpetu insurrecto da revolta necesaria, volta vulgar ao pouco de nacer. Pasa porque a rabia pode máis que a razón -nese primeiro albor-, e a codia insurxente que contén a sabia, é moi grosa e impermeábel.

Nesa queda que lle toca á infanta perante da xustiza, danse as circunstancias perfectas para medir a dimensión seria da indignación que, ó socaire da multitude ociosa ou curiosa, medra nas ganas de ver un desfile que nada dá. Sen beneficio real para a sociedade, algúns parecen entender que o trunfo da xustiza pasa por aí.

A min, que non son monárquico, non me interesa nadiña a andaina da infanta. Incluso paréceme que o desfile-espectáculo tense que evitar. Emporiso, esa arcana costume de recrearse na humillación do semellante é moi propia da humanidade. A historia -e a literatura- ofrecen moitos exemplos.

Polo de pronto, sabemos que a filla do que lle din Rei vai ir a falarlle ao xuíz. Con iso, até máis ver, eu vou servido.

viernes, 20 de diciembre de 2013

O meu Nadal agnóstico



Na cuestión do nadal hai cristiáns meticóns, algúns amigos, que teiman en chafarnos estas festas de bos papares, beberes e folgares aos que conscientemente somos ateos, agnósticos ou incrédulos. As retóricas destes meus amigos católicos baseánse na tradición devota do asunto, e o fan, certamente, sen maldade algunha, e algúns ata con espíritu dogmático, e inciden na incoherencia palmaria de que un ateo celebre estas datas de nadal: Celebración cristián do nacemento de Xesús, o fillo de Deus.

E son eu Ateo. Non creo en deidade algunha. Emporiso, afirmo sen ruborizarme que podo celebrar a festa do nadal con máis lóxica e rigor que os meus benqueridos amigos cristiáns... E mesmo convencelos de que, se celebramos o nadal nesta data, o fillo de Deus non debería ser Xesús de Nazaret.

I é que nestes tempos de sabeduría, xa todos entendemos que Xesús, o fillo de Xosé o carpinteiro e María a virxe, non naceu en realidade un 25 de decembro. O asunto do nadal referido a Xesucristo, ven dado porque a relixión cristián apropiouse desta data para cristianizar o paganismo festeiro do solsticio de inverno. E fixérono ben, abofé, pero é claro que os cristiáns non poden celebrar o nadal, do latín nativĭtas” (natividade), porque Jesús non naceu nesa data.


Porén, os máis racionais incrédulos (e os cristiáns que queiran sumarse) sí podemos celebrar unha natividade concreta: A do o científico máis importante da historia, que sí que naceu un 25 de decembro. Isacc Newton.


Así é que cando me din tal, eu digo que celebro o nadal na honra de Isaac Newton, que non só naceu un 25 de decembro, senón que ademáis escribíu a que podemos dicirlle “Biblia da ciencia”: O Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica (PRINCIPIA), magna obra que explica as leis que rexen o universo... Ese mesmo universo que según os relixiosos, creou Deus.


Como eu tamén gusto da mística, dame que pensar o feito de que os nomes de Isaac Newton e Jesús (Iesus) de Nazaret compartan as mesmas iniciais en latín (I.N.), e tamén en Hebreo (Isaac = Yishaq'el) (Xesús= Yoshua) o pode valer aos crentes para que se fagan unha pregunta ¿E se Deus renovou a mensaxe nos tempos nos que a ciencia ía zampando terreo á teoloxía? ¿E se o novo enviado de Deus fora Isaac Newton?... ¿Será o nacemento de Newton nesa data, e mesmo a sorte da mazá (novamente...Deus e a mazá) na testa coma orixe conceptual do seu PRINCIPIA, unha gran broma de Deus?... I é que Isaac en hebreo significa “Aquel co que ríe Deus”.


Neste sentido relixioso da vida de Newton, hai que resaltar unha rara circunstancia. A pesar de que a relixión e a ciencia semellan enfrentadas na súa búsqueda da orixe de TODO, resulta certamente estraño que Newton fora tamén un científico fondamente relixioso, e que mesmo deixara varios tratados de carácter teolóxico. ¿A nova Palabra de Deus?...


Sexa como sexa, Isaac Newton foi tan xenial, que permite que crentes e ateos podamos celebrar estas festas mantendo a coherencia.



¡Bo Nadal a todos!

martes, 10 de diciembre de 2013

Despois de Altamira, todo é decadencia

Din que dixo Picasso, con sorna e animosamente crítico. 

Nesa senda na que o pensamento arbitrariamente escolle os remansos, o meu levoume ata aí ó mirar a fotografía esta. Deuse nos funerais na honra de Nelson Mandela. 


O sensacionalismo mediático vai polo camiño de interpretar a estampa dende o prisma máis rosa. Historia de celos inconfesábeis. Eu prefiro pensar que se trata dun exemplo de educación e saber estar. 

¡Michelle Presidenta!

Xa se lle deras no cocote a esa tríada de bobos...

lunes, 7 de octubre de 2013

As taxas xudiciais como forza coactiva da Administración Pública


A Lei de Taxas, panacea para Administración Pública, que namáis ten que desestimar os recursos administrativos que non lle interesen -case sempre mediante a figura do "silencio..."- coa mala idea de que as taxas exerzan de singular forza coactiva que venza á teima de condena dos administrados, e que finalmente desistan de acudir ós xulgados do contencioso-administrativo a demandar á Administración.

Emporiso, o administrado -paradóxico eufemismo-, teimudo na loita polos seus dereitos, antes de solicitar xustiza ó xuiz terá que pasar por caixa e pagar as taxas. E canto máis grave sexa o mal que a Administración lle causou, peor; A taxa a pagar está íntimamente relacionada coa cuantía do procedemento. Porén, a taxa será máis elevada canto maior sexa o prexuízo -a maior prexuízo, maior cuantía- derivado do mal funcionamento da Administración.


Moitos, como relaciona a nova, quedan xa no camiño por mor destas taxas “clasistas”

E a Administración libre de toda culpa.

Un abuso.

miércoles, 25 de septiembre de 2013

O auto- sospeitoso


Supón un esforzo, que non me apetece, ter que facer creto no asunto lexislativo da transparencia e a loita motu proprio contra a corrupción. Paréceme moi lóxica a inclinación a pensar que aqueles que demostran que non son quen de manterse no poder sen acadar algún xeito de beneficio (ou, no seu defecto, de calar e non amosar belixerancia contra os devanditos réditos), queiran ir polo sendeiro formal de autoimporse trabas que lle impidan beneficiarse no futuro das lagoas normativas que eles mesmo descubren para encher o peto.

Na vista dos defectos do sistema, e de que algúns deles -peixes grosos-, están sendo investigados, inclínome a pensar que as reformas levan máis razón en perfilar a evasión, que en evitala. Neste sentido interpreto as declaracións últimas do presidente do Tribunal Superior de Xustiza de Madrid, D. Francisco Javier Vieira Morante, que ben de proclamar ós ventos de opinión, a panacea duns tribunais especializados nestes delitos de corrupción.

O mesmo que unha enfermidade é máis doada de controlar canto máis localizábel apareza, un tribunal ad hoc antóllaseme, a priori, moito máis fácil de controlar polos poderes fácticos interesados, que o xuíz competente do turno. Primeiro producimos o órgano. Xa despois, co tempo, imos perfilando. Nada novo baixo o sol.

Non mola.

Nembargantes, aínda me gustan menos as declaracións do Fiscal Superior de Madrid (tamén de Madrid) D. Manuel Moix Blázquez, cando di que tales delitos de corrupción, ademáis de ser xulgados por tribunais ad hoc, deberían de ser previamente instruídos polos representantes do incorruptible (a cursiva é miña) Ministerio Público. Máis focalización. Tocada (non para o romántico) e perenne.

Non mola nada.

Iso sí, todo elo vai ser vendido no comercio da opinión, coma unha necesaria renovación do obsoleto sistema procesal e polo lexislador, coma un gran esforzo de autolimitación e autocontrol.

miércoles, 18 de septiembre de 2013

Otra fiesta nacional. Arte y Tradición II

¡Venga el toro de la Vega! Porque lo veo metido en una batalla que se encuentra sin buscarla, luchando bravo -bravo- por mantenerse vivo, agonizando entre la muchedumbre sudorosa e impensante -la masa no piensa-, y me genera mucha más empatía -la única- que la de los otros -congéneres- de punta en lanza y panza en la cabeza. Eses otros. Aquellos. A los que no les deseo bien alguno durante la vergüenza. Un accidental embate, si acaso.

Algo raro pasa cuando un toro es más reflejo de una persona que unas personas. Incluso aisladas en su singularidad.

miércoles, 13 de marzo de 2013

Otra fiesta nacional. Arte y Tradición

La gallardía, el valor y la cultura. Arte y Tradición. Fiesta Nacional de una nación cualquiera. Expresión festiva de la vida y de la muerte. El caballo se cría en el campo, bravo y salvaje. De este modo se preserva el ecosistema y se fomenta el cuidado de la biodiversidad de su hábitat en las montañas. Secundariamente, porque primero es expresión artística, el factor económico hace de la fiesta nacional un valor añadido en la creación de puestos de trabajo. El caballo, después de luchar con vigor por su vida y enfrentarse con valentía al hombre, muere con honor en el ruedo. La plaza es un tumulto de gentío abrumado por el atávico espectáculo que presencia. Es una sangrienta pero  sublime danza. Se festeja así el triunfo de la vida sobre la muerte. ARTE.

lunes, 4 de marzo de 2013

Lo justo es necesario



 Un equipo médico ha desviralizado el cuerpo de un niño con VIH. Hoy leí la noticia.

A pesar de que son las investigaciones como ésta las que benefician a la humanidad, es palmario que en muy pocas ocasiones los investigadores aparecen en los medios, y sólo determinados logros extremos en el mundo de la ciencia merecen -normalmente- atención mediática y global. El resto de los días son estériles. Hay que bombear para captar atención.

Hoy también conocí quiénes son las personas más ricas del mundo según la revista Forbes. Los tres primeros son afamados empresarios (Los nombres son indiferentes); de las comunicaciones, de la informática y de la industria textil. Las siguientes fortunas de la lista van en esa misma línea y pertenecen a lucrativos hombres y mujeres de negocio (líderes de bancos, y empresas como Telecom, H&M, LÓreal...), y también a personajes que dedican su vida al mundo del entretenimiento (Jennifer López, Justin Bieber, Lady Gaga...).

 Por ahí que refiero ahora la más famosa definición de Justicia, que se le atribuye al jurista romano Ulpiano, y  que se resume en el principio: "Dar a cada uno lo suyo". Así entonces, los que más hagan por la humanidad, también deberían ser los que más beneficio obtengan de ella.

 Desde los tiempos de Ulpiano han pasado muchos siglos. La definición sigue siendo válida. ¡Ya si hubiera Justicia...!

jueves, 21 de febrero de 2013

Parlamentar con présa



Dende que tomei conciencia política fun seguidor habitual dos debates sobre o estado do Estado. No romanticismo aquel, tiña a idea de vislumbrar novas e xeitosas iniciativas que no futuro cambiaran o malo existente, polo bo esixido. Tamén de recoller discursos ben alicerzados ou aplaudir a determinados políticos de virtuosa fala. Emporiso, van alá uns anos nos que nin polo descuido entro no Congreso. Nada conservo do fervor aquel, e do debate parlamentario só clarifico a impostura.

Con todo, paradoxalmente, hai unha inquedanza que dende aqueles primeiros anos de concienciación se mantén imperturbable: A tristura fonda que me dá o feito de que Galicia non teña a posibilidade de vertebrar un discurso propio, -¡Inda con impostura caramba!- con tempo para pausas e réplicas, como teñen os vascos e os cataláns.

O mal ten que ver coas maiorías que saen das urnas nas eleccións ó Parlamento español, de cuxos resultados se deriva a posibilidade de formar grupo parlamentario propio. Galicia nunca acadou o número de escaños precisos para ter un grupo de seu no parlamento, polo que sempre tivo que discursar con présas compartidas (co nome de Coalición Galega ou de Bloque Nacionalista Galego), a través do chamado Grupo Mixto.

É por iso que sempre votei ó BNG nas escollas de diputados ó Parlamento español. Defendo que este non é, nin moito menos, un voto perdido. Porque ter voz -pausada- con obriga de ser escoitada -e contestada- no Parlamento estatal, é unha importante arma política. E non só pola palabra dita. Tamén porque contar cun grupo xeitoso de parlamentarios que miren cara Galicia, é contar cunha forza que, chegada unha concreta toma de decisión xeral, poida facer valer o seu número e negociar ou consensuar, o sentido do seu voto a cambio de singulares bondades lexislativas nos eidos que máis afecten a Galicia -pesca, agricultura, gandeiría...-. Eses intereses que, non sendo tan sequera “asunto” noutros territorios, sí sexan capitais, polas súas particularidades non compartidas polo resto da península, para a economía galega. Penso que ese grupo parlamentario propio, de cantos máis deputados mellor, axudaría moito á prosperidade de Galicia.

Os cataláns e os vascos, debate tras debate dende aqueles románticos tempos, seguen a xogar esa estupenda baza parlamentaria. Vailles moi ben, e a miña envexa -sana ou malsana-, aínda perdura.

lunes, 3 de diciembre de 2012

Una justicia tasada, es una justicia tasada



Se ha tasado la justicia por legislada gracia ministerial. 

Tasada doblemente. Por tributo oficial, y porque sólo quien se maneje con desaire con los cuartos y los pleitos, guerreará en caso de duda razonable. El prudente por necesidad, es posible que recoga los bártulos ante la negativa de un acuerdo, aún con la ínfula interior de creer que seguramente le habrían dado la razón en juicio justo. En una situación tal, la injusticia, (por no uso de la Justicia) habrá legalizado un quebranto de ley por la fuerza coercitiva del dinero.

A este estado de Estado hemos llegado.

Es cierto que en cuestión litigiosa de alcance evidente, la tasa supondrá un muro de piedra gruesa y basta, barrera molestona o primer escollo capital al que hacer frente con afrenta, pero no insalvable. Pero la cuestión es que será siempre un muro impuesto por quien debe proteger la legalidad. Un muro que en nada afecta al pudiente falseador demandado, juguetón al que poco importa la solución pacífica de un conflicto y a quien la Administración se le ha puesto en modo connivencia.

Digo esto porque en la práctica jurídica, muchos son los casos en los que el pleito procede y avanza en el tiempo, únicamente por la deliberada terquedad del acomodado que se sabe vencido, y que solamente se molesta en demorar la solución. A este demandado poderoso, en último término, no le importará en absoluto siquiera una posible condena en costas.

- ¡Que menos que un juicio Señora Jueza!

Éste pleitea porque puede permitírselo y a este tipo de pleiteantes deportistas, el mundo-tasa naciente, se le presenta como un pimpante juguete a favor: Ahora, el quebrantado por este Don, es posible que permanezca quieto, en dientes batido y sin ejecutar su derecho, porque un gallardo hombre ajeno, le ha levantado un muro en su camino. Una expropiación sin indemnización.

De este modo, aunque sea subjetivamente, sin “númerus clausus” se ha orquestado, en la práctica, una justicia tasada. Porque se ha tasado la justicia.

Puede ser ligero el tacto en el agua, tanto como puede no pesar, pero el agua siempre ondeará.  


jueves, 19 de abril de 2012

Viene sin que se vea, pero se ve venir



Todo sucede tan rápido y cadencioso, que hasta parece que el Rey caza elefantes para cortinear y Froilán -solidario - se dispara en ayuda. El R. Madrid y el Barca pierden aportando lo suyo y la Kirchner baila, coqueta y vanidosa, un tango expropiante mientras se sucede la marea negra. Negra... o parda, porque tiende a más oscura.

Lo de menos estos días que suceden, que se agitan burbujeando en menudeces vistosas, es que cada día maza el Hombre Estado, con resuelto segundeo perfecto e insistente rozamiento, sobre un Sistema Público que se pensaba impermeable a las lluvias ácidas de los ajenos.

Sucede, aprovechando las coyunturas del deporte, las estrafalarias circunstancias puestas pero reales de la Realeza, o las singulares “popularadas” del otro lado, que los señores del buche disponen el tomar sin dar, quitando sin reponer, ensombreciendo este actuar con la arboleda basta del murmullo insustancial que nos asola.

En estas puestas de panorama disperso, de amasijo de asuntos raros, trasciende el tono evidente de lo que se desmonta. Se hace quita de tierra fértil en el lugar común, y se deja, sin que se note, al alcance de los que ya planean recrear su vacío con una llaneza perfecta. Tierra en la que sembrar el capital.

Culpa, dirán, de las carencias ya resueltas de lo público. Que así será.

miércoles, 14 de marzo de 2012

España y Europa en la taberna



En las artes escénicas el títere es el espectador, del mismo modo que en política lo son los ciudadanos.

Teatro de tres al cuatro, con maquillaje de bazar, es la historia patética y triste del déficit español. Combate a herida abierta de wrestling mediático -el que, por cierto y para el que no lo sepa, es de mentira- y de paupérrima gracia, que han escenificado los euroagrupados y los podercedentes de Europa y España, respectivamente.

Y fue que el Mr. Registrador rompió la baraja y sostuvo un golpe en la mesa que ni en los nudillos dolió a pura. El tramposo adversario, cómplice de todo, hizo de duro al estilo Lee Van Cleef, y arrojó la mesa al carajo abriéndose al duelo. El resto de jugadores, acostumbrados, se apartan sin discrección y, conociendo el final, se toman la última en la barra, en donde ríen y enseñan las Gracielas del turno de oficio.

El resto es un combate a defunción sin muerte, a risa y placer estructurado con poses de dolor. Como Lee Marvin y John Wayne en La Taberna del Irlandés.

lunes, 20 de febrero de 2012

Sensaciones



Infravaloradas por el racionalismo, las sensaciones vienen y van, flotando en el nítido aire de la percepción, irreflexivas y sin método, casi despreocupadas. ¡Con razón no son razón!. Y sin embargo, aún cuando también las desprecio si se ciernen en un análisis, pueden llegar a ser tan falsamente verdaderas, que a pesar de su evidente falta de cordura, concedo que también suelen reflejar la realidad de un tiempo.

Sin aviso metódico, las sensaciones advienen por si mismas.

Normalmente combatida por el uso ponderado del conocimiento aplicado, es común que la sensación rehuya, como el aceite del agua, de la concreción a la que se refiere, aún cuando es su conclusión última y tiende, por naturaleza, a particularizar desde de un universal abstracto... disperso en la realidad que, sin estar relacionado, se relaciona sensacionalmente.

Últimamente, las sensaciones que desenmascaran los embelecos racionales, enraízan más en la común idea, general visión, o sensación soberana del pueblo.

Desde este punto de vista, es sensación política que Garzón sea perseguido, que Camps sea protegido, que el PSOE sea una reliquia incapaz de adaptarse a unos tiempos en donde el empresario común, es trabajador en precario, o que la reciente reforma laboral del gobierno de España se ampara en la crisis como quien trata de arañas pintas, y asienta una legislación que toca rugosa por el lado del asalariado. Son sensaciones que “per se” advienen,  como la sensación de que Arantxa Sánchez Vicario sea un juguete roto, que El Real Madrid de fútbol vislumbra un lustro de éxitos, o que desde Francia hay alguna envidia por el presente del deporte español. Vastas sensaciones que juzgan casi con verdad absoluta.

En todo caso, es notoria la sensación de que el intramundo que habitamos se deja llevar por las sensaciones. La sensación de las sensaciones. Será que de este modo pasamos más cerca de la verdad. O será, más bien, que este en el que estamos hoy, es un sensorial mundo irracional.

domingo, 5 de febrero de 2012

Cuando fui Ben Gazzara...



Me gustaría escribir sobre Ben Gazzara, cuya muerte orilla hoy en los periódicos de medio mundo, y me gustaría hacerlo desde la perspectiva de un actor admirable y comentar, por ejemplo, su papel en la enorme “Anatomía de un asesinato” de Otto Preminguer, o centellear con letras sus trabajos con John Cassavetes...

Me gustaría, pero honestamente no puedo, porque cuando se habla de Ben Gazzara, antes en vida y ahora en muerte, me persigue -maravillosa persecución- una imagen, imborrable, de su rostro, que también es el mío desde entonces y cada vez que lo veo, contemplando más que observando, el cuerpo siluetado y perfecto, en la playa o en el perfil de la ventana, de la bella y escultural Ornella Muti.

Por ello, aunque me gustaría escribir como homenaje sobre alguna de las grandes películas en las que participó este actor americano de origen italiano, solo una película, mediocre, me devuelve Ben Gazzara

Ordinaria Locura” de Marco Ferreti.

Así de fortuitos o aleatorios son los recuerdos, y así van porque sobre ellos no ejercemos conciencia o poder alguno. La memoria es la que es.

Será entonces mi modesto homenaje a este actor, un homenaje a mí mismo, porque yo también fui Ben Gazzara, con 13 o 14 años, cuando los dos caímos hechizados bajo la delicia y el gozo del cuerpo de la bella Ornella Muti.

¡Anche per te, Biagio!



martes, 10 de enero de 2012

2012... ¡Hay que ir acabando!



Preferimos saber cuando. Un mundo previsible es menos estresante. En este sentido, el 2012 es la fecha y a ella se refiere el apocalipsis. Una vez pasado, todo pasa si no pasa, y el peligro queda fuera.

Esta deriva de profecías del caos que atenderemos mientras dure el año, no es más que una tontería para quien, como yo, no piensa en el destino como posible o real, sino como algo fabulador, como un modo vistoso de aceptar la muerte: Un bonito artificio de consuelo.

Sin embargo, hay que decantar cierto aplauso, aunque sea y se escriba desde el sarcasmo, a los Srs. Mayas y sus cosas, que evidentemente pueden confundir en las cuentas unos años de más o de menos -Evidente concesión esta, porque el cálculo a gran escala y sin fórmulas científicas no debe ser cosa fácil- pero que en nada se engañan si acercamos las épocas y no los años, y advertimos que esta, efectivamente, es una época de cambio.

No es el fin del mundo como tierra, mar y aire en el universo (al menos nada apunta a semejante desastre) pero si es verdad que el mundo, tal y como lo hemos visto, se acaba.

Esto lo han dicho todos los que mandan en la apariencia y en el momento.

Sean las “revueltas árabes”, la lucha por las fuentes de energía, las guerras interesadas, la burbuja inmobiliaria, las primas de riesgo, las economías emerjentes, las sumergentes y demás cuestiones del momento las que sintomatizan la única realidad casi objetiva:

Estamos en el año 2012 y el mundo está cambiando.

Pues tenían razón los Mayas... Y además avisaron con tiempo.

martes, 13 de diciembre de 2011

Cal


En esa colina de pausada cuesta, rascan los vecinos mineros con la ayuda de máquinas, y se adentran en su interior enseñando el corazón blanco de la tierra caliza.
Aquellos serpentean un camino que suben y bajan tantas veces al día para conseguir la prima del negocio.
La montaña nació apenas a 500 metros de dónde él vive ahora. Esta circunstancia de proximidad, llegó al entendimiento casi un año después y concluyó entonces, que el agua menguante que salía del grifo, era más que eso...

- ¡Quizás topaba con restos de cal indisolubles en el filtro!

 Fue por esto que, desmontando las articulaciones del aparato, confirmó el motivo y quitó luego las arenas de cal, que juntas se habían arrimado en los espacios de tránsito.
Entonces disfrutó de un torrente de agua que, caudalosa, se vertía de nuevo con vigor... Discreccionalmente.

miércoles, 26 de octubre de 2011

El miedo al vacío y Xavi



Es la horrenda expectativa de muerte en la novación la causa de todo esto, no la ausencia de imaginación o de tiempo. ¡“Fordización”! Que se impone a buen ritmo en todo lo que huela a dinero.

Paso primero del capitalismo en aquella revolución... ¡Ah! la producción en cadena que aceleró los tiempos de la Revolución Industrial.

Y aquí vamos, tantos después, con “fordización” aplicada al mundo de las artes o la comunicación, que enemiga del encanto romántico de lo nuevo, pesa como losa y aplasta lo imaginado no resuelto en los caminos estos del tráfico rodado de lo que dicen Capitalismo.

Allí, en donde impera el fluyente dinero, no están para “pifostios improvisados” o derivación al vacío -Que en el mercado es equivalente a lo no común o ya conocido-.

¡Es este mundo occidentalizado el de los mercados, Gorgias! Ahora todos los sabemos, que no son dueños, pero si señores -Al modo feudal-. Es por ello que los mercados, lo que sea que sea... ¡Titiriteros! rigen las decisiones en el lugar aquel que sea que la afluencia de capital es capital. Mercados... números sin alma... Que no saben reaccionar ante un producto que no sea producto... exactamente...

A este grano con forma de pozo pentagonal Gorgias, ¿Qué le aplico, un tres, un interés o lo dejo estar?

Al grano -sin forma de pozo-.

En el horizonte temporal del capital, hay ahora -entre tantas artimañas- una biografía peliculada sobre la vida y obra del fundador de Apple. O lo que es lo mismo, mercadeo sobre el dinero hipotético -después y antes hipotecado- del biopic de Steve Jobs. En Hollywood, que es industria ya revolucionada, el dinero siempre es el motivo, más que el arte. Y el mercado hace sus cuentas del “miedo al vacío”:

Informática + Biopic x Éxito = Guionista de La Red Social ¡Evidentemente!

“No es país para improvisaciones”, o como se diría en España, “No habrá paz para los que improvisen”.

¡Aquí también! 

Titular de un partido de fútbol de 90 minutos:

El Mundo: “Ante las dudas, Xavi”
El País: “En la sequía, Xavi”

Evidentemente.